İnsanlığın cehaletinin kaynaklarını açık seçik ortaya koyup çarelerinden de bahsedilen muazzam güzellikte ve derinlikte, artık klasikleşmiş bir eser Bilgelik Kitabı. Çağımızdan gelecek nesillere bir armağan olarak bırakabileceğimiz ender eserlerden birisi. İnsan varlığının en dokunulmamış noktalarına değinen, karanlıkta kalmış ne varsa aydınlıklara çıkartan; okuyanın yüreğine dokunabilecek ve dönüştürebilecek bir kitap.

BİLGELİK KİTABI ALINTILARI

1.Cilt

“Ve benim sana öğrettiğim budur: Hayatı, bütünselliği içinde yaşa. Dünyada yaşarken, onun bir parçası olma. Hayatta, suyun içindeki bir nilüfer çiçeği gibi yaşa: o, suyun içinde yaşar ama su ona dokunamaz. Ancak o zaman bodhichitta senin içinde çiçeklenir, tomurcuklanır. Ancak o zaman özgürlük olan, sonsuz sevinç olan, kutsanma olan son derecedeki bilinci tanıyabilirsin. Bunu tanımamak, hayatın tüm anlamını kaçırmaktır.  Onu tanımak ise tek amaçtır. Tek amaç: bunu unutma.”

“Din, en saf bilmek olması bakımından bir bilimdir ama kimya ve fizik gibi bir bilim değildir. Dışarının bilimi değildir, içerinin bilimidir. Seni öteye götüren bir bilimdir; seni bilinmeyen ve bilinemeyecek olana götüren bir bilimdir. O, var olan en büyük maceradır. Cesareti ve zekâsı olan herkese bir çağrı ve meydan okumadır. Din, korkaklar için değildir, tehlikeli yaşamak isteyen insanlar içindir. Bugünlük bu kadar yeter.”

2.Cilt

“Hz. Muhammed, “Ben bir ağaç altına sığınan, sonra yoluna devam eden bir yolcu gibiyim,” der. Evet, bu hayat bir gecelik kalacak yer, bir kervansaray gibidir. Onun içine yerleşme. Daha yükseğe, daha yükseğe, daha yükseğe ulaşmak için bu fırsatı kullan çünkü yüksekliklerin ve derinliklerin sınırı yoktur. Ama hiç unutma, hayat hiç bitmeyecekmiş gibi düşünme: bu, çok büyük potansiyeli ve olasılıklarıyla sadece bir fırsattır. Ama yaşıyor olduğun için zaten ulaştığını düşünürsen, bütün anlamı kaçırırsın.”

“Hz. İsa tekrar tekrar bu dünyanın bir durma noktası olarak değil, bir köprü olarak kullanılmasını söyler. Onu bir köprü olarak kullan; seni Tanrı’ya bağlayabilir. Ve hayat Tanrı’ya bir köprü haline geldiğinde ilahidir. Ama Tanrı’ya yönelik bir köprü olarak kullanmazsan, dünyevi, sahte, aldatıcı, hayali ve kurgusal hale gelir.”

“Ne kadar çok acı yarattın―ne için? Birisi daha büyük bir ev ister, daha büyük bir banka hesabı, daha fazla ün, daha fazla isim, daha fazla güç ister. Birisi başbakan veya cumhurbaşkanı olmak ister. Hepsi sahtedir çünkü ölüm onları alıp götürecektir. Sahtenin anlamı budur. Sadece ölüm tarafından götürülemeyen şey gerçektir. Başka hiçbir şey gerçek değildir; rüyalarla aynı maddeden yapılmıştır. Eğer ölüm tarafından alıp götürülecek şeylerin arkasından koşuyorsan, o zaman hayatın hiçbir önemi olmayan, ses ve öfke ile dolu, bir aptal tarafından anlatılan bir hikâyedir. Hiçbir zaman herhangi önemli bir şeye ulaşamazsın. Ve önem olmazsa, şarkı olabilir mi? Önem olmazsa, “Ben yaşadım,” diyebilir misin? Ağaç tomurcuklanmamıştır, meyve vermemiştir. Meyve ve çiçekleri bir kenara bırakalım ―yapraklar bile ortaya çıkmamıştır.”

İsa sürekli Tanrı’nın Krallığından söz etti ve bu da çok fazla sorun yarattı. Kullandığı kelimeler sorun yarattı çünkü krallık kelimesi politiktir ve politikacılar bu durumdan korktu. İsa çarmıha gerildi çünkü politikacılar, “Bu adam yeryüzüne gelmekte olan bir krallıktan söz ediyor, bu adam ‘Ben o krallığın kralıyım’ diyor. Bu adam hükümeti devirecek bir devrim planlıyor. Bu adam başka bir krallık yaratmak istiyor!” diye düşündüler.

      Kral, vali, resmi görevliler, rahipler, hepsi çok korktu. Ve bu adam çevresini etkileyen biriydi çünkü insanlar onu dinliyordu; insanlar onu sadece dinlemekle kalmıyordu; onu ne zaman dinleseler dönüşüyor, tutuşuyorlardı, tamamen yenilenmişlerdi, onlara bir şeyler olmuştu. Bu yüzden rahipler,  vali Pontius Pilate, kral Herod, tüm hükümet ?hem laik hem de kutsal hükümet? bu adamdan korkar bir hale geldi. Tehlikeli birine benziyordu. Hiç bu kadar masum bir insan dünyaya gelmemişti ama yine de tehlikeli biri gibi gözüküyordu. Yanlış anlaşılmıştı.

      Fakat bir İsa’nın yanlış anlaşılması her zaman mümkündür. Sorun onun senin dilini kullanmak zorunda olmasıdır çünkü başka bir dil yoktur. Söylediği her şeyi senin kelimelerinle söylemek zorundadır. Başka kelimeler yoktur ve senin kelimelerine çoktan aşırı anlam yüklenmiş durumda: Onlar zaten çok fazla anlam taşıyorlar, çok yüklü durumdalar. O sadece Tanrı’nın Krallığından, Cennetin Krallığından söz ediyordu. Ama ‘krallık’? Bu çok tehlikeli bir kelimedir. ‘Krallık’ kelimesi politik bir izlenim veriyor.