Ego mutsuzlukla geçinir; ne kadar çok mutsuzluk varsa, onun için o kadar beslenme vardır. Coşku dolu anlarda ego tamamen yok olur ve tam tersi: Şayet ego yok olursa coşku üzerine yağmaya başlar. Eğer egoyu istersen affedemezsin, unutamazsın; özellikle de acıları, yaraları, hakaretleri, aşağılanmaları, kâbusları. Unutamayacağından değil. Onları abartmaya devam edip duracaksın, onları vurgulayacaksın. Hayatında güzel [...]
Bir gerçeklik olabilir. Senin toplum dediğin, medeniyet dediğin, kültür dediğin, eğitim dediğin şu hastalığın çok ince bir yapısı vardır. Yapı şudur; o sana sembolik fikirler verir, bu sayede gerçek yavaş yavaş bulutlanır, bulutlu hale gelir, gerçeği göremezsin ve gerçek olmayana bağlanırsın. Örneğin, toplum sana hırslı olmayı öğretir; hırslı olmana yardım eder. Hırs, umut içerisinde yaşamak [...]
Her çocuk doğduğunda coşkuyla doludur. Coşkunluk doğaldır. O yalnızca büyük ermişlerin başına gelen bir şey değildir. O hepimizin dünyaya beraberimizde getirdiğimiz bir şeydir; herkes onunla gelir. O, hayatın en derindeki özüdür. O, canlı olmanın bir parçasıdır. Hayat coşkudur. Her çocuk onu dünyaya getirir ama sonra toplum çocuğun üzerine atlar, coşku olasılığını yok etmeye başlar, çocuğu [...]
O sadece kişinin kendinden kaçınmasıdır. O bir kendini zehirleme yöntemidir; o kendini içinde kaybedip, bu sayede ıstırabını, endişeni, kederini unutabileceğin bir yöntemdir. Dolayısıyla her türden eğlencenin coşku olduğu düşünülür; öyle değildir! Dışarıdan gelen hiçbir şey coşku değildir ve olamaz. Bir şeye bağlı olan herhangi bir şey coşku değildir ve olamaz. Coşku senin tam özünden yükselir. [...]
Cevap sorunun içinde. Kendi varlığının sorumluluğunu almak istemiyorsun, başka birisi bunu yapmalı. Ve ıstırabın tek nedeni de budur. Başka birisinin senin ıstırabını dindirmesini sağlayacak hiçbir yol yoktur. Başka birisinin seni coşku dolu yapabilmesinin bir yolu yoktur. Fakat coşku dolu mu yoksa ıstırap içerisinde mi olduğun hakkında başka kimsenin hiçbir şey yapamayacağını, kendinin sorumlu olduğunu fark [...]